09-01-09

Nicole Vuylsteke (69) sluit de winkeldeur en trekt daarmee een ...

Vishandel Vuylsteke verdwijnt na 70jaar uit straatbeeld. PITTEM - Ook tradities verdwijnen. Nicole Vuylsteke (69) sluit de winkeldeur en trekt daarmee een ...'Ik heb altijd graag vis schoongemaakt'Vishandel Vuylsteke verdwijnt na 70jaar uit straatbeeldPITTEM - Ook tradities verdwijnen. Nicole Vuylsteke (69) sluit de winkeldeur en trekt daarmee een streep onder een rijkgevulde traditie. 70 jaar was de naam Vuylsteke synoniem met vis in Pittem en omstreken. Pittem zit voortaan zonder vis.In 1939 trok Georges Vuylsteke voor het eerst door de straten van Pittem met zijn viskarretje, getrokken door een paardje. Het begin van een lange loopbaan, zo blijkt nu na 70jaar. 'Vader trok 1 à 2 keren per week naar Nieuwpoort om levaard (verse haring, nvdr.) te kopen. Thuis werd die in bakken gedaan en trok hij er met paard en kar op uit' zegt Nicole.Kort na de oorlog begonnen Georges en zijn echtgenote Lia Florin met de winkel in de Tieltstraat maar de visronde bleven ze doen. 'Ik weet dat ze ooit nog een stuk van Ardooie bezochten maar de hoofdmoot van de ronde lag in Pittem, Egem en de Sneppe. De winkel was een hele verandering en natuurlijk wel een verbetering', vertelt Nicole. Na het pensionaat in Nivelles bleef Nicole op 18-jarige leeftijd thuis en ze ontpopte zich tot het gezicht van de bloeiende vishandel. 'Ik deed het ontzettend graag. Mijn broer of zus hadden geen interesse in de ouderlijke zaak maar voor mij was dat eigenlijk nooit een keuze. Het gebeurde vanzelf. Samen met vader trok ik de straat op. De winkel was toen nog niet aan mij besteed.'Nicole is de levende getuige van een hele metamorfose die de viswereld onderging. Terwijl men vroeger per kilogram kocht aan de kar of in de winkel is het nu per 100gram. En inmiddels hebben de bereide visgerechtjes de verse vis ook al ingehaald, zo blijkt. 'Toen ik jong was, trok ik zelf naar de vismijnen in Oostende en Zeebrugge. Vaak was ik de enige vrouw die aan het fileren was. Ik deed dat het liefst ginder. Dan had ik thuis die vuiligheid niet meer, ziet ge.'En net dat fileren is blijkbaar een heikel punt voor Nicole. 'De nieuwe generatie kan dat niet meer. Ze laten dat liever doen. Nochtans is dat een teken van vakmanschap. Maar dat telt vandaag niet meer blijkbaar.' Ook de overheid moet het ontgelden. 'Met al hun wetten leggen ze de markt plat. Terwijl vroeger vis naar hartenlust kon worden aangevoerd, is alles aan banden gelegd met quota's. Neem nu vorige week. Groot nieuws: schartong is de vis van het jaar. En amper twee weken later mogen ze er al geen meer vangen. Begrijpe wie kan.'De toekomst van de vishandel ziet Nicole niet zo rooskleurig in. 'De mensen gaan meer en meer naar de warenhuizen, hé. De kleine, gespecialiseerde zelfstandige is de dupe van onze huidige maatschappij, vrees ik.' Zorgen maakt Nicole zich evenwel niet. Ze heeft er een leuke carrière opzitten en zet nu - zij het met gemengde gevoelens - een punt achter een lange traditie. De winkel is verkocht aan de apotheek van net naast de deur en Nicole neemt straks haar intrek in een nieuwe woonst iets verderop in de straat. Haar enige grote hobby was reizen. Alle uithoeken van de wereld heeft ze gezien: Amerika, China, Afrika, zelfs het uiterste puntje van de wereld, de Fiji-eilanden, werd bezocht. En waar de volgende reis naartoe gaat, weet Nicole ook al: Oezbekistan als het politieke klimaat het toelaat tenminste. Waar ze voorlopig nog geen antwoord op weet, is waar ze in de toekomst haar vis zal kopen... (mat dank aan Marc DB3_GE124KOBM.1+VUYLSTEKEebruyne van het Nieuwsblad)

09:58 Gepost door Hendrik Van Walleghem in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.